Aan het eind van week twee, besloten we iets te doen wat een week eerder nog ondenkbaar leek: ik reed met mijn scootmobiel over de brug.

Waar ik eerst alleen vanaf een afstand keek, bevond ik me nu midden op de brug. Het uitzicht was prachtig, maar wat me vooral raakte was het gevoel van beweging. Niet meer alleen observeren, maar daadwerkelijk oversteken.

Het lijkt misschien iets kleins, een ritje met een scootmobiel over een brug. Maar voor mij voelde het als een overwinning. Een bewijs dat vooruitgang niet altijd groot of spectaculair hoeft te zijn. Soms zit groei juist in de stappen die anderen misschien niet eens opmerken.

Die dag was de brug niet langer iets waar ik naar keek. Ik was er zelf onderdeel van geworden.