Vanuit ons appartement zie ik iedere dag dezelfde brug. Een gewone brug voor de meeste mensen, maar voor mij voelt ze als iets groters.

In deze eerste week van mijn therapie kijk ik er vooral naar. Ik maak foto’s vanuit de verte en vraag me af hoe de komende weken eruit zullen zien. De brug lijkt dichtbij, maar tegelijk voelt ze nog ver weg. Misschien omdat ik zelf nog aan het begin sta van een weg waarvan ik niet weet waar die eindigt.

Terwijl het water rustig onder de brug door stroomt, probeer ik hetzelfde te doen: stap voor stap meegaan in wat deze reis me brengt. Voor nu is kijken genoeg. De brug wacht wel.