Met mijn blogs wil ik jullie een kleine inkijk geven in wat ik hier in Australië aan het doen ben. Zoals jullie weten ben ik meestal een open boek, maar toch heb ik er bewust voor gekozen om niet te veel te delen over de inhoud van de therapie zelf. Niet omdat ik iets geheim wil houden, maar omdat ik eerst zelf wil ervaren wat deze behandeling met mij doet.

Wat ik wel graag wil delen, is mijn persoonlijke reis. De mooie momenten, de uitdagingen, de onzekerheden, de hoop en alles wat daarbij komt kijken. In slechts een paar dagen tijd heb ik al ontzettend veel geleerd. Alleen dat geeft al een goed gevoel. Als je beter begrijpt waarom je brein en lichaam reageren zoals ze reageren, krijg je er ook meer grip op. Dat maakt het niet altijd makkelijker, maar het helpt wel om met meer vertrouwen door dit proces heen te gaan. ❤️

Maandag 14-09-2026

Eigenlijk zou vandaag de therapie van start gaan. Na alle voorbereidingen, de reis naar Australië en het toeleven naar dit moment voelde het alsof het eindelijk ging beginnen.
Maar soms loopt het anders. Welcome to my life.
Slechts een half uur voordat de therapie zou starten, kreeg ik een zware migraineaanval. Dat maakte het extra frustrerend, omdat mijn laatste aanval al meer dan een jaar geleden was. Juist op een moment waar ik zo lang naar had uitgekeken, werd ik compleet stilgezet.
En net die dagen had ik het al super zwaar omdat ik maar één ding wilde en dat was terug naar huis..

Dinsdag 15-09-2026

Vandaag had ik vooral nodig om bij te komen van de migraineaanval. Mijn lichaam was uitgeput en had rust nodig.
Het voelde als een tegenvaller, maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat dit een marathon is en geen sprint. Soms is de enige optie om even pas op de plaats te maken en te luisteren naar wat je lichaam nodig heeft.

Woensdag 16-09-2026

Vanmiddag was het dan eindelijk zover. Met een klein beetje gezonde spanning reden we naar Chinderah.
Eenmaal aangekomen was het even zoeken waar we precies moesten zijn. Vervolgens werden we verwelkomd door een grote, lieve dobermann. Wat een warm welkom.

Eerst hebben we gezellig zitten kletsen met een kop thee erbij. Super fijn dat mijn steun en toeverlaat Anja erbij was, ik zou niet weten wat ik zonder haar moest beginnen! 💝
Gelukkig konden we Nickie goed verstaan. Het terugpraten blijft soms wat onwennig, maar als ik een woord niet weet, kun je het vaak met andere Engelse termen omschrijven. Vaak kom ik in het Nederlands al moeilijk uit mijn woorden *brainfrogg, laats staan in het Engels.
Nickie gaat mij op verschillende manieren helpen om mijn zenuwstelsel te resetten. Dit doormiddel van oefeningen aan sporttoestellen. Waarbij je tijdens het sporten gebruik maakt van gewichten, is het hier de beweging die je maakt belangrijk. Dus zonder gewicht eraan.
Het zijn de signalen die mijn hersenen afgeven die in de knoop zitten.
Vandaag richtte ze zich vooral op mijn nek en rug, omdat daar volgens mij ontzettend veel spanning zat, zeker na al dat liggen in bed.
Ik kreeg zelfs een gouden medaille: nummer één in spanning in het lijf. Of je daar trots op kunt zijn…
Mooi om te zien hoe Nickie echt alles, maar dan ook álles in de gaten houdt. Zo vroeg ze me bijvoorbeeld mijn ogen te sluiten. Terwijl ik dat deed, zag ze dat mijn ogen toch voortdurend op en neer bewogen. Volgens haar is dat een neurologische reactie die eigenlijk niet hoort wanneer je ontspannen met gesloten ogen zit. Je ogen maken zulke bewegingen normaal gesproken vooral tijdens bepaalde fases van de slaap. Bijzonder hoe ze zelfs zulke kleine dingen opmerkt en me vervolgens uitlegt wat er mogelijk achter zit. Het laat zien hoeveel informatie je lichaam eigenlijk continu afgeeft, zonder dat je daar zelf bewust van bent.
Het is lastig om precies te omschrijven wat er deze sessie allemaal gebeurde, maar ik stapte uitgeput én tegelijkertijd met een lichter gevoel de auto in.

Donderdag 17-09-2026

Woensdagavond lag ik om 19.00 uur al in bed. Met een oxazepam hoopte ik eindelijk wat slaap te pakken.
Anja heeft mijn lamp uitgedaan, omdat bij mij de luikjes binnen 10 minuten al dicht waren.. Om 06.00 uur werd ik voor het eerst wakker. Ik wist niet wat me overkwam.
Zo veel slaap. Maar zodra ik wakker werd, voelde ik het al. Pfff… wat een pijn. Alsof er overal messen in mijn lijf werden gestoken. Ik ben gewend om weinig energie te hebben, maar hoe ik deze ochtend wakker werd, was echt weer even next level.
Even sloeg de paniek toe. Hoe moet ik in hemelsnaam mijn bed uitkomen?
Ik voelde me verschrikkelijk. Super misselijk, moeten overgeven, alles in je lijf schreeuwt dat je te ziek bent om uit bed te komen.
Juist dan is de kunst om alles op alles te zetten om tóch naar de therapie te gaan. Omdat dit een reactie van het lichaam is die doorbroken moet worden.
Gelukkig hoefden we pas in de middag aanwezig te zijn.
Met veel doorzettingsvermogen en een beetje gevloek, kreeg ik mezelf de badkamer in om me op te frissen. Daarna dook ik weer terug mijn bed in om nog een paar uur te rusten.
Toen het tijd was om te vertrekken, voelde iedere stap alsof ik op naalden liep. Ik was licht in mijn hoofd en ontzettend misselijk.
Eenmaal bij Nickie hoefde ik niet veel uit te leggen. Ze zag meteen hoe het met me ging, en dat op dag 2.
En toen kwamen de tranen. De frustratie van een hoofd dat alles wil, terwijl een lijf die al jaren niet meewerkt.
Maar ook de gedachte dat ik opnieuw door die moeilijke eerste periode heen moet, net als tijdens het revalideren.
Nickie stelde me gerust. Hoe vervelend het ook is, dit hoort erbij. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel gebeurt er van alles.
Ze vertelde dat ik misschien boosheid kon voelen of de behoefte zou krijgen om heel hard te schreeuwen.
Bij dat laatste moest ik lachen.
Want dat kan ik dus helemaal niet. Hoewel ik het stiekem heel graag zou willen leren.
De deal was snel gemaakt: voordat ik terugga naar Nederland heeft Nickie mij geleerd om keihard te schreeuwen.
En eerlijk?
Dat lijkt me heerlijk bevrijdend.

Vrijdag 18-09-2026

Vandaag heb ik opnieuw een paar uur achter elkaar geslapen. Er staat geen therapie op het programma.

Ik werd wakker met hetzelfde gevoel als gisteren, maar nu kan ik in bed een kleine oefening doen die mijn lichaam kunnen helpen om hier doorheen te komen.
Het is belangrijk om dit gevoel niet weg te drukken, maar juist te voelen maar niet te laten overheersen. Daarmee geef je signalen aan je hersenen dat het veilig is en dat het goed komt.
Verzetten of wegdrukken heeft weinig zin. Dan gaat je lichaam vaak alleen maar meer verkrampen.
Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Maar hé, genieten van de kleine dingen kunnen we gelukkig nog steeds, zoals met een theetje op het balkon zitten.

Morgen ben ik ook vrij van therapie. Misschien komt er zondag nog een afspraak bij, omdat ik de eerste twee dagen heb gemist én omdat er niet te veel rustdagen tussen mogen zitten om mijn lichaam goed door dit proces heen te helpen.

WE ZIJN BEGONNEN!! 💪

🩷Soms voelt vooruitgang niet als vooruitgaan. Soms voelt het als pijn, vermoeidheid en twijfel. Maar ik blijf stap voor stap doorlopen, in de hoop dat al deze kleine stappen uiteindelijk samen iets groots in beweging zetten.