De eerste dagen na aankomst vielen ons eigenlijk niet tegen. Op adrenaline kwam ik de eerste dagen redelijk door. Maar gisteren merkte ik dat die adrenaline was uitgewerkt. Mijn lichaam trok aan de rem en ik heb de hele dag in bed doorgebracht. Was te verwachten maar wel balen. Het slapen in de nacht wil helaas ook nog niet echt lukken.

Vandaag ben ik gelukkig wat meer uit bed geweest. Dat voelt fijn. Toch blijf ik worstelen met een lastige keuze. Fysiek gezien is het beter om zoveel mogelijk rust te nemen en in bed te blijven liggen. Mentaal merk ik juist dat ik behoefte heb aan iets om handen te hebben en mijn gedachtes aan thuis wat te kunnen verzetten. Daarom heb ik ervoor gekozen om af en toe wat steentjes te leggen voor mijn diamond painting (om in het thema Australië te blijven, een kangeroe). Het zijn kleine momentjes, maar ze geven me afleiding en een gevoel van rust.

Gelukkig hoef ik dit allemaal niet alleen te dragen en steunt Anja mij in alles waar ze kan.
Dat ze hiervoor haar eigen leven even op pauze hebt gezet om deze reis samen met mij te maken, raakt me diep.
Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ze bij me is! ❤️🌸
Sommige mensen helpen je een handje als het moeilijk is. Jij draagt een stukje van de last met me mee. En dat betekent meer dan woorden kunnen zeggen. ❤️🌸

Nu ga ik proberen een paar uurtjes te slapen. Hopelijk heeft mijn hoofd dan weer wat meer prikkels kunnen verwerken en lukt het vannacht beter om te kunnen slapen.

Morgen start de therapie. Een moment waar ik zowel naar uitkijk als tegenop zie. Het voelt spannend en onzeker, maar ook hoopvol. Ik ben tenslotte helemaal naar Australië gekomen om deze kans te grijpen. Wat de komende dagen gaan brengen weet ik niet, maar ook dat zal goed komen💪.

Doorzetten vandaag, vertrouwen in morgen!