Ken je dat? Dat je denkt: “oh dat duurt nog zolang”. Eerst is nog de mei vakantie, daarna de avondvierdaagse enzz.
Maar dat dan in één keer het besef dan echt binnenkomt van shit, het gaat toch wel echt hard!
Om concreet te zijn, over 96 dagen zitten we in het vliegtuig naar Australië.
En dat brengt nogal verwarrende gevoelens met zich mee. Aan de ene kant super opgelucht dat het dan eindelijk zover is, want hoe het nu gaat is echt niet meer te doen. Ik word echt doodziek van (een bepaald) het ziekenhuis, gedoe en ellende. Word volgestopt met allerlei medicatie en het gaat van kwaad naar erger.
Afgelopen week hebben Dries & Lina meegelopen met de avondvierdaagse. “Mama, kom je naar ons kijken en ons aanmoedigen met lopen?”. “Natuurlijk lieve kindjes”. Lang verhaal kort: het gevoel alsof ik zelf de avondvierdaagse heen en terug heb gelopen.
Het op de blaren zitten wordt steeds moeilijker, langer, pijnlijker enzovoorts.
Mentaal ben ik niet kapot te krijgen, maar de barstjes beginnen nu toch wel tevoorschijn te komen.
De andere kant is het nu al missen van al mijn lieverds. Vanaf jongs af aan heb ik altijd al heimwee gehad. Ons pap of mam heeft mij regelmatig tijdens slaappartijtjes op moeten halen omdat ik super heimwee had.
Ja, het is voor een goed doel. Ja, je hebt facetime. Ja, ik ben daar bezig de tijd gaat snel. Ja, je kan bellen. Allemaal kei goed bedoelde adviezen natuurlijk en mijn verstand weet dat ook, maar dat maakt het voor mijn gevoel niet beter.
Als ik zie hoe snel Dries & Lina zich ontwikkelen.. dan zijn al die weken enorm lang.
Maar goed, nu maak ik ook niet veel van hun leven bewust mee dus in die zin veranderd er voor mij niet heel veel.
Het is vooral vanuit de kinderen naar mij. Thuis kunnen ze me even een knuffel komen geven. Daar niet. Thuis kan ik Dries ondersteunen met allerlei dingen. Daar niet. Thuis kan ik Lina beter maken met een kus als ze is gevallen. Daar niet. De normale simpele dingen.
Maar wat overheerst is het gevoel dat ik hopelijk kwaliteit van leven terug krijg. Dat ik niet meer aan de zijlijn van mijn eigen leven sta en met mijn gezin, familie en alle lieve mensen om me heen, de hopelijk nog vele lange jaren, een leven kan leven!