De laatste loodjes wegen het zwaarst. Wie kent die uitspraak niet? Zelf heb ik al vaak ervaren dat daar ontzettend veel waarheid in zit. En juist nu merk ik het weer. Over 11 dagen, 6 uur, 15 minuten en 12 seconden om precies te zijn, vertrek ik naar Australië voor een behandeling waar ik al zo lang naar uitkijk. Toch voelt het alsof de dagen nu zwaarder worden in plaats van lichter.

Waar ik maandenlang vooral bezig was met regelen, voorbereiden en aftellen, komen de emoties nu steeds dichterbij. Het besef groeit dat ik straks Thijs, Dries en Lina weken moet missen. Dat ik niet even een knuffel kan geven, niet aan tafel zit bij het avondeten en niet aanwezig ben bij de kleine en grote momenten van alledag.

Natuurlijk weet ik waarom ik dit doe. Natuurlijk hoop ik dat deze behandeling mij iets brengt wat ik hier niet heb kunnen vinden. Maar twee dingen kunnen tegelijk waar zijn: hoop en verdriet. Dankbaarheid en onzekerheid. Verlangen naar verbetering en pijn om afscheid te nemen.

De laatste loodjes wegen voor mij niet alleen zwaar vanwege de reis of de therapie daar. Ze wegen super zwaar omdat mijn hart alvast voelt hoeveel ik mijn gezin ga missen.

En toch stap ik over 11 dagen dat vliegtuig in. Met hoop. Met liefde. En met een hoofd vol dromen over wat deze reis misschien kan brengen. ❤️