Mijn man, mijn thuis

Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten. Dit is zo’n moment.
De afgelopen jaren waren niet gemakkelijk. Chronisch ziek zijn heeft niet alleen impact op mij, maar op ons hele gezin. Toch ben jij altijd gebleven. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat je van ons houdt.

Jij bent degene die opvangt wanneer ik het niet meer kan. Die de kinderen geruststelt als ze zich zorgen maken. Die blijft geloven, zelfs op dagen dat ik zelf de moed even kwijt ben.

Binnenkort vertrek ik naar Australië voor een behandeling waar we samen al zo lang naar uitkijken. Dat ik die stap kan zetten, komt ook door jou. Door jouw steun, jouw vertrouwen en jouw bereidheid om thuis alles draaiende te houden terwijl ik weg ben.

Ik weet dat de komende weken niet gemakkelijk zullen zijn. Jij zult papa én mama moeten zijn. Je zult de knuffels geven die ik niet kan geven, de tranen drogen die ik niet kan zien en de gewone dingen doen die eigenlijk helemaal niet zo gewoon zijn.
Hier ben ik je zo ontzettend dankbaar voor!

Niet alleen voor wat je doet, maar vooral voor wie je bent.
Mijn rustpunt. Mijn veilige haven. Mijn beste vriend. De liefde van mijn leven.

Wat er ook gebeurt, waar ik ook ben, mijn hart blijft altijd bij jou en de kinderen.

Dankjewel dat je al die jaren naast me bent blijven staan.

Ik hou van je. ❤️